Reklama

Sanoczanin na Dachu Europy

Opublikowano: sob, 1 wrz 2018 10:30
Autor:

Sanoczanin na Dachu Europy - Zdjęcie główne
UDOSTĘPNIJ NA: UDOSTĘPNIJ NA:

Przeczytaj również:

Wiadomości Nie ma nic gorszego niż gorączka szczytu. To przez nią wyłączamy racjonalne myślenie. Około godziny 12.00, 3 sierpnia sanoczanin Robert Lemko stanął na Mont Blanc. Zdobywając jeden ze szczytów Korony Ziemi, spełnił swoje marzenie ze szkolnych lat.

Górami interesuje się od wielu lat. Doświadczenie, niezbędne do przeprowadzenia wyprawy w Alpy, zdobywał w czasie wędrówek po Bieszczadach oraz polskich i słowackich Tatrach. Sierpniowa wyprawa była jego drugą próbą zdobycia szczytu. Tym razem udaną. Cztery lata temu we wspinaczce przeszkodziła pogoda. Teraz aura okazała się wyśmienita.

- Z decyzją zwlekaliśmy z różnych względów - mówi Robert. - W tym roku podjęliśmy drugą próbę, ale kolega źle się poczuł i szczyt zdobyłem samotnie.

Sprzęt i wszystkie niezbędne rzeczy do wyprawy zgromadził cztery lata temu. Przygotowania do drugiej próby zdobycia szczytu polegały przede wszystkim na wypracowaniu odpowiedniej kondycji.

Z Polski Robert i jego kolega, Marcin, wyruszyli w poniedziałek, 30 lipca. Dzień później przybyli do Les Houches, francuskiej miejscowości położonej nieopodal doliny Chamonix. Tam spędzili noc, aby zregenerować się po podróży. Następnego dnia udali się do punktu, skąd mieli zdobywać Mont Blanc. Z Les Houches wyjechali kolejką na wysokość 1 800 m n.p.m., skąd na wysokość 2 380 m n.p.m. zabrał ich specjalny tramwaj górski.

- Szczytu nie zdobywa się od razu - tłumaczy Robert. - Najpierw trzeba przejść pomyślnie aklimatyzację. Naszym pierwszym założeniem było dojście do miejsca, skąd mieliśmy mieć naszą bazę wypadową. Jest nim specjalne pole namiotowe nieopodal schroniska Tete Rousse na wysokości 3 167 m n.p.m. Dojście do schroniska zajęło nam kilka godzin.

Na miejscu dwóch alpinistów rozbiło namiot.

- W tym dniu odpoczywaliśmy i gromadziliśmy siły na wyprawę - wspomina Robert. - Wodę czerpaliśmy ze strumyka płynącego nieopodal lodowca, a uzdatnialiśmy ją specjalnymi tabletkami chlorowymi, które zabijały bakterie.

Następnego dnia obaj wyszli na wysokość 4 tys. m n.p.m., aby się zaaklimatyzować. Po czym wrócili do namiotu. Następnego dnia w drogę po szczyt wyruszył tylko Robert.

- Było mi przykro, że Marcin nie poszedł ze mną, ale nie czuł się na siłach - mówi. - Dla mnie jego decyzja o rezygnacji to oznaka rozsądku, nie słabości. Dla człowieka, który chodzi po górach i dla którego góry są pasją, podjęcie takiej decyzji jest ciężkie. Zwłaszcza jeżeli jest się na miejscu i widzi te góry. Wiedział, że gdyby w takim stanie wyruszył, mógłby stać się zagrożeniem nie tylko dla siebie, ale również dla mnie, bo bylibyśmy związani liną.

Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu Korso Gazety Sanockiej.

UDOSTĘPNIJ NA: UDOSTĘPNIJ NA:
wróć na stronę główną

ZALOGUJ SIĘ - Twoje komentarze będą wyróżnione oraz uzyskasz dostęp do materiałów PREMIUM.

e-mail
hasło

Nie masz konta? ZAREJESTRUJ SIĘ Zapomniałeś hasła? ODZYSKAJ JE

Komentarze (0)

Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.