„BULI” znaczy serce dla hokeja!

 

 

– mówi jeden z byłych zawodników, który spędził z nim na lodzie kilkanaście lat. 

 

Jego przygoda z hokejem zaczęła się w sanockim klubie, którego był wychowankiem. Przeszedł z nim wszystkie szczeble kariery, zakończonej występami w ekstraklasie, w której zadebiutował w 1998 roku. Przez 23 lata reprezentował barwy sanockiego hokeja, z dwuletnią przerwą, kiedy to postanowił spróbować, jak to jest w innym klubie, namówiony przez czołowy polski klub - GKS Katowice. 

 

– powie dziś, kończąc karierę zawodniczą. Dodać jeszcze należy, że kolekcję medalową Bogusia Rąpały wzbogaca jeszcze srebrny medal i tytuł wicemistrza Polski wywalczony z GKS-em Katowice. 

 

Na taflach ekstraklasy „Buli” rozegrał ponad 800 spotkań, w których zdobył 53 bramki, zaliczając 169 asyst. Niełatwo było mu rozstać się z hokejem. Kiedy już  zdecydował, że czas zawiesić łyżwy na kołku, okazało się, że bardzo mu go brakuje. Efekt tego był taki, że w poprzednim sezonie zdecydował się, aby zostać zawodnikiem słowackiej II ligi, reprezentując barwy HK Bardejów. 

 

Zatęsknił też za swoimi barwami, którym był wierny przez prawie ćwierć wieku. Od zeszłego sezonu jest w sztabie szkoleniowym STS-u. I szczęście, że jest, bo gdy z pracy w klubie zrezygnował fiński szkoleniowiec Elmo Aittola, a chwilę po nim to samo uczynił Marcin Ćwikła, kapitanem statku ms Sanok został … Bogusław Rąpała. Doskonale zdawał sobie sprawę w jak trudnym momencie dla klubu to czyni, a jednak nie zawahał się. 

 

Była środa, 26 lutego br. Dzień trzeciego pojedynku fazy play-off z GKS-em Tychy. Kierownictwo klubu, wespół z Klubem Kibica, postanowili pożegnać Bogusia Rąpałę jako zawodnika.




Uznali, że swą postawą w pełni na to zasłużył, że stał się ikoną sanockiego hokeja. Była pamiątkowa koszulka z jego nazwiskiem i numerem „23”, z którym występował, były uściski, podziękowania, kwiaty. Ale najpiękniej brzmiały mu w uszach skandowane przez sympatyków hokeja zgromadzonych w Arenie, głośnie „DZIĘ-KU-JE-MY!” Odwzajemnił się podziękowaniami, kierując je do kibiców oraz do kolegów z drużyny, z którymi występował, reprezentując sanockie barwy. Na trybunach wypatrzyliśmy młodego chłopca ubranego w hokejową koszulkę z nazwiskiem „RĄPAŁA” i numerem „23”. Nie myliliśmy się! Oczywiście był to syn Bogusia, rozkochany w hokeju tak, jak jego tata. 

 

 

A potem był mecz: TEXOM STS SANOK – GKS TYCHY. W sanockim boksie w roli trenera stanął bohater tego dnia Bogusław Rąpała. Jego drużyna wystąpiła w skromnym, zaledwie 14-osobowym składzie, grając przeciwko zdobywcy Pucharu Polski, liderowi THL fazy zasadniczej. Nie przestraszyli się rywala. Podjęli walkę, mówiąc, że ten mecz grają dla trenera Rąpały. I co było widać, walczyli tak jak on! Do 37 minuty na tablicy wyników widniał sensacyjny rezultat: 2-2. 

Potem już zaczęło brakować sił. Ostatecznie GKS zwyciężył 5-2, ale to nie wynik był najważniejszy. Większą wartość od niego miała postawa sanockiej drużyny, walczącej do ostatniej sekundy meczu. Docenili to kibice, nagradzając sanoczan długo niemilknącymi oklaskami. Od jednego z nich usłyszałem: - Walczyli, jak Buli!  I taka była prawda!